Igrexa de San Pedro de Lugo

A igrexa de San Pedro é un templo católico situado na vila de Lugo. A igrexa formou parte do convento de San Francisco de Lugo, que pertenceu á Orde Franciscana e un dos máis destacados desta cidade e tamén, en opinión dalgúns autores, a «síntese da arquitectura franciscana e dominica en Galicia». Está declarada Ben de Interese Cultural.

Historia

Fundación

Segundo a tradición o convento de San Francisco de Lugo fundouno o propio Francisco de Asís en 1214, durante a súa peregrinación a Santiago de Compostela, aínda que hai numerosos mosteiros en España que reivindican esa «honra», e outros autores afirmaron erroneamente que se non foi fundado persoalmente polo propio San Francisco debeu selo por algúns dos seus discípulos. A afirmación de que en 1267 os franciscanos aínda non se instalaron en Lugo «parece» ser certa en opinión de Marta Pérez Martínez, xa que no testamento que nesa data outorgou o bispo de Lugo, chamado Miguel, o prelado non lles deixou ningún legado nin aos dominicos nin aos franciscanos de Lugo, a pesar de que si o fixo a outros conventos mendicantes de Galicia, polo que en opinión de devandita historiadora é moi probable que nesa data aínda non se fundase o convento de San Francisco. Tarrío Carrodeaguas afirma que entre os anos 1280 e 1282 os franciscanos xa tiñan convento en Lugo, e hai constancia de que en 1282 xa tiñan un, porque nesa data estableceron un «pacto de amizade» cos dominicos lucenses e repartíronse unha propiedade que compraran. Ademais, na Crónica da Provincia Franciscana de Santiago afirmouse que o convento de San Francisco xa se fundara antes de 1332 e que o rei Afonso XI de Castela lle concedeu un privilexio que se conservaba no convento. Mais non hai probas que confirmen que os franciscanos xa ocupaban o edificio actual até o ano 1358, durante o reinado de Pedro I de Castela, e nos seus primeiros momentos, nin a igrexa nin o convento tiveron un patrocinador destacado. Con todo, no século XIV o padroado do convento quedou en mans dos condes de Trastámara, xa que Pedro Henríques de Castela, que era neto de Afonso XI de Castela e conde de Trastámara, Lemos, Sarria, Viana do Bolo e O Bolo, planeou enterrarse na capela maior do convento xunto cos seus familiares. O mencionado conde financiou boa parte das obras da capela maior do templo, aínda que hai razóns para crer que á súa morte, ocorrida en 1400, aínda non fora terminada, o que obrigou ao seu fillo, Fadrique Enríquez de Castela, que foi duque de Arjona, a seguir financiando as obras e a construír «capelas e mausoleos» para os membros da súa familia. É posible que en 1430, tras a morte do duque Fadrique preso no castelo de Peñafiel, o padroado do convento pasase a mans da súa irmá, Beatriz Enríquez de Castela, e mais do esposo seu o conde Pedro Álvarez Osorio. Outras familias nobres tamén tiveron un protagonismo destacado, aínda que inferior ao dos condes de Trastámara, na construción do convento, e entre elas figuraban a dos Ulloa, cuxa vinculación co mesmo comezou en 1402, a dos Bolaño, que empezou en 1422, e por último a dos Saavedra e a dos Goyos, que tivo lugar en 1456.

O convento entre os séculos XVII e XX

O 8 de decembro de 1638 houbo un grande incendio que consumiu o edificio agás os elementos construídos en pedra, a igrexa e o claustro. Pérez Martínez sinala que o bispo de Lugo, Juan Vélez de Valdivieso, proporcionoulles aos franciscanos un aloxamento provisional. Os frades iniciaron axiña a reconstrución do convento coas xenerosas esmolas do bispo e dos habitantes da vila. En 1809, durante a Guerra da Independencia, as tropas británicas en primeiro lugar e posteriormente os soldados franceses causaron graves danos no complexo conventual, que foi destinado a cuartel, e tamén na igrexa, que chegou a ser utilizada como cortello. Case todo o mobiliario do templo foi convertido en leña polos soldados, aínda que se salvaron algúns fragmentos de diversos altares.…

Wikipedia-Text auf Galicisch, lizenziert unter CC BY-SA. Vollständigen Artikel lesen ↗