Castillo del Cardenal

O castelo do Cardeal é unha fortificación militar de mediados do século XVIII que se atopa no lugar da Oliveira, en Corcubión. O castelo construíuse para defender a ría de Corcubión, na mesma liña que o castelo do Príncipe na Ameixenda, o Castelo de San Carlos en Fisterra e o Castelo do Soberano, hoxe desaparecido, en Camariñas. Estaba equipado con doce pezas de artillería, con capacidade para noventa e seis homes. == Historia == A estratéxica situación do porto de Corcubión convertíao nunha parada obrigada para as expedicións que se dirixían ao norte de Europa ou ao Mediterráneo. Esta entrada utilizouse para as incursións para saquear as cidades do interior. Por iso, a partir do século XVII, viuse a necesidade de construír fortificacións nesta ría. Así construíronse o Castelo do Príncipe en Cee, o Castelo de San Carlos en Fisterra e o Castelo do Soberano, que xa non existe, en Camariñas. Pouco antes de 1740 iníciase a construción da batería do Cardenal na Punta do Cantelo, en Quenxe (Corcubión). En setembro dese ano, as obras quedaron paralizadas cando xa estaba rematada a obra ata o cordón e se remataran seis terrapléns. Retomáronse en 1751. Dirixidas polo enxeñeiro Francisco Llovet e posteriormente por Carlos Lemaur. Remataron en 1757. En 1809, durante a invasión francesa, arderon os edificios dentro da muralla, e sábese que en 1820 non había persoal militar no seu interior, e a fortaleza caeu en completo abandono. En 1898 comezaron os intentos de converter o castelo en propiedade municipal. O concello acordou adquirir a fortificación ao Ministerio da Guerra e pagala en catro prazos, e destinar a cantaría e perpiaños para o peirao da localidade, pero non se chegou a un acordo. De novo, en 1931, o concelleiro Salvador Ramón propuxo solicitar a cesión. E en 1933 presentouse unha solicitude ao gobernador para habilitalo como aloxamento para os suxeitos aos que se lles aplicase a Lei de Vagos e Maleantes. O concelleiro Abella tamén solicitouno para utilizar a pedra para obras de construción. Argumentaba que non era nin fácil de reparar nin de uso práctico. Todo quedou en nada. O contrario do Castelo Soberano de Camariñas que, unha vez privatizado, desmantelouse e empregaron perpiaños e canóns para facer o porto. A venda da batería do Cardeal, usufrutuada polo Ramo do Exército, non se fixo en poxa pública como sería lóxico, como aconteceu en 1894 coa do Príncipe, na Ameixenda (Cee), a de San Carlos, en Fisterra ou a do Soberano en Camariñas. No caso do cardeal, "ofreceuse a..." O franquismo promulgou leis e regulamentos, un dos cales foi o das "Juntas Regionales de Acuartelamientos de 6 de abril de 1943", que flexibilizaban os requisitos para a venda de bens públicos, quizais para sortear os posibles obstáculos legais que impedían a adxudicación de propiedades aos membros do réxime. E o castelo do Cardenal vendeuse sen concurso, autorizado polo Ministerio de Guerra o 14 de abril de 1950. Por acordo do pleno da "Junta Regional de Acuartelamiento" da VIII Rexión Militar, do 30 de decembro de 1950, foi "ofrecida" a Manuel López Sendón cos terreos adxacentes, «designando, na mesma sesión (...) ao Xefe de Propiedades Militares desta Praza, para que en representación do Estado Español, formalizase a escritura de venda», cargo que ocupaba Alejandro Lastres García -irmán da muller do adquirente, López Sendón-, "comandante de Intendencia Militar" e que "representou ao Estado español" na "venda deste inmoble"..., segundo consta nas escrituras notariais. Lastres García foi elixido xefe provincial das Milicias da Falanxe na Coruña en setembro de 1936. A venda formalizouse o 7 de abril de 1951, ante o notario Agustín Álvarez de Sotomayor, irmán de Fernando, un dos participantes na “doazón” do Pazo de Meirás a Franco, quen se sumou con entusiasmo á sublevación e colaborou co réxime durante a guerra e a ditadura. E o cuñado do comprador asinou en nome do Estado. Desde ese momento permanece en mans privadas.…

Texto de Wikipedia en gallego, con licencia CC BY-SA. Ver el artículo completo ↗