Mina de Valborraz

A mina de Valborraz (Santa María de Casaio, Carballeda de Valdeorras, Ourense), tamén coñecida como a Mina dos Alemáns, é un xacemento arqueolóxico de época contemporánea formado por un conxunto de explotacións mineiras de volframio que tiveron o seu apoxeo durante a Segunda guerra mundial. == Contexto == No contexto da guerra civil española, créase, o 31 de xullo de 1936, unha sociedade ficticia chamada HISMA (Hispano-Marokkanische Transport-Aktiengesellschaft; en galego, "Hispano-Marroquí de Transportes, Sociedade Limitada"), que servía como tapadeira para o tráfico de armas que había entre a Alemaña nazi e o bando nacional español. En contrapartida a esta empresa, en outubro de 1936, creouse en Berlín a ROWAK (Rohstoff-Waren-Kompensation Handelsgesellschaft; en galego, "Sociedade comercial de compensación de materias primas e mercancías") da man de Göring, que xestionaría como e a través de que España pagaría a súa débeda con Alemaña. A alianza bilateral entre Alemaña e España levouse a cabo a través de HISMA-ROWAK, ata a fusión de ambas as dúas empresas en 1938 nunha nova chamada SOFINDUS (Sociedade Financeira Industrial), que estaba máis orientada á adquisición de materias primas. Un ano antes, en 1937, Göring enviara a España unha campaña de expedición xeolóxica para atopar xacementos de potencial explotación mineira nos territorios de dominio nacionalista. Esta operación formaba parte do Plan Cuatrienal do Terceiro Reich, que tiña coma obxectivo alcanzar unha economía de guerra sostible durante catro anos. Entre 1942 e 1943, o volframio representaba máis da metade das exportacións españolas, dirixidas aos países en guerra, tanto Aliados (Estados Unidos e Gran Bretaña) coma das Forzas do Eixo (Alemaña e Italia). Durante o conflito, os países Aliados mantiveron unha guerra económica contra a Alemaña nazi coñecida coma a batalla do volframio, co obxectivo de facerse co control do mineral na Península Ibérica, debido a abundante exportación de España e Portugal a Europa (malia declararse neutrais na segunda guerra mundial)​. Unha das súas principais medidas foi a compra do mineral a prezos maiores, provocando que a tonelada de volframio pasara de 7.500 pesetas en 1937, a 275.000 pesetas en 1943. Cara ó final da guerra, os Aliados bloquearon a subministración de petróleo a España como coacción definitiva para acabar coa alianza hispano-alemá. === Explotación de volframio en Galicia === O volframio extraído de Galicia representaba o 69% da produción total española entre 1940 e 1954, sendo concretamente un 37% da Coruña, un 18% de Ourense e un 14% de Pontevedra. Entre as minas de volframio galegas destacan: Mina de Monte Neme (Carballo, A Coruña) Mina de San Fins (Lousame, A Coruña) Mina de Varilongo (Santa Comba, A Coruña) Minas de Fontao (Vila de Cruces, Pontevedra) Mina de Valborraz (Carballeda de Valdeorras, Ourense) Minas de Valgrande (A Gudiña, Ourense) == Historia == O volframio en Valborraz aparece referido por primeira vez en 1897, cando se lle otorga a Senén Arias García a explotación da mina de ferro Desprezada en Casaio. En 1905 dáselle a concesión da mina Gloria a un veciño de O Barco de Valdeorras, comezando a existir pequenas explotacións en mans privadas. Nestes momentos, algúns investigadores da Universidade de Hamburgo fixeron un estudo xeolóxico da zona. A raíz dos resultados, o xeólogo Lucas Mallada visitou persoalmente os vales de Casaio en 1908, para comprobar se era un lugar favorable para a explotación mineira de volframio. Con todo, non houbo extracción do mineral ata a chegada do enxeñeiro de minas belga Edgar D´Hoore, quen arrenda algunhas concesións e funda en 1914 a empresa Societé Mines de Wolfram de Balborraz. A súa actividade foi prometedora ata o estalido da Primeira Guerra Mundial, contenda que paralizou en seco a súa actividade.…

Texte de Wikipédia en galicien, sous licence CC BY-SA. Lire l'article complet ↗