Capela da Nosa Señora dos Remedios de Ourense

A capela da Nosa Señora dos Remedios é un santuario do século situado a carón da ponte Maior de Ourense. Está declarada Ben de Interese Cultural, e en 1961 declarouse monumento histórico-artístico nacional. Acredora de varios privilexios outorgados por diversos pontífices, cada 8 de setembro ten lugar a romaría da Virxe dos Remedios, precedida por unha novena iniciada o 30 de agosto e pola Procesión da Luz o 7 de setembro. En 2010 sufriu un incendio que a destruíu de forma parcial. A carón dela discorre o Camiño de Santiago.

Historia

O templo foi construído en 1522 por Francisco Méndez Montoto, procurador xeral da cidade, nun campo a carón da ponte, empregando parte do seu capital e mais a fortuna deixada por un axustizado. A zona era utilizada como espazo de combates, polo que recibía o nome de Campo do Desafío, e Montoto decidiu levantar unha capela no lugar para que cesasen ditas prácticas no espazo, e para dar acubillo a peregrinos. Convertida en obxecto de devoción e romarías, Alonso Méndez Montoto, fillo de Francisco, ordenou o derribo e reconstrución en 1584 para aumentar o santuario. A obra levouna a cabo o canteiro de Barbadás Gregorio Fatón cun custo de 4000 ducados En maio de 1589, durante a guerra anglo-española, as reliquias do apóstolo e mais outras custodiadas na catedral de Santiago de Compostela foron levadas por oito cóengos por temor a que os ingleses invadisen Santiago de Compostela, e gardáronse temporalmente na capela dos Remedios. En 1865 o gobernador civil Lucas García Quiñones autorizou a José Méndez Miramón, descendente de Francisco Méndez, a que recadase esmolas e ofrendas para o templo: O 27 de xullo de 1873 os restos de Francisco Méndez foron levados á capela. A contorna da capela serviu de campo da feira e lugar de instalación de circos ambulantes e celebración de corridas de touros. Entre 1895 e 1930 acolleu a primeira central eléctrica ourensá, fundada polo avogado e industrial Francisco Conde Balbís, que se mantivo en pé até mediados do século XX.

Incendio

O 28 de xullo de 2010 produciuse un incendio na capela por mor dun curtocircuíto na parte traseira da nave, xunto ao retablo central. que destruíu a práctica totalidade do mobiliario que albergaba no interior, afectando en menor medida á fachada e os muros exteriores. Salváronse os piares, os muros de granito, a fachada e a imaxe policromada da Virxe. O teito, gravemente danado, derrubouse meses despois por mor da choiva. Unha das vigas caeu sobre o sepulcro de Montoto e outra sobre un dos retablos calcinados, que se partiu en dos. A talla orixinal da Virxe, do século XVI, consérvase no santuario da Nosa Señora dos Milagres do Medo, mais ardeu unha copia do século XIX. O patrimonio moble estaba valorado en aproximadamente 30 000 euros. Ademais da imaxe titular arderon o teito de madeira, os retablos laterais, os exvotos e o retablo que albergaba a Virxe na capela maior.

Restauración

Mentres a capela estivo danada celebrouse a novena na igrexa de María Auxiliadora de Ourense, onde se custodiaba unha copia da imaxe da Virxe. As obras de restauración leváronse a cabo tras un convenio de colaboración entre a Xunta de Galicia, o Concello de Ourense, a Deputación de Ourense e a diocese de Ourense, logo de que a familia se comprometese a cederlle o santuario á diocese en xaneiro de 2013. As obras tiveron un orzamento de 387 000 euros. Os traballos de reparación acometéronse despois de que os propietarios da capela, herdeiros do fundador, cedesen o santuario á diocese de Ourense en xaneiro de 2013. Durante as obras descubriuse unha nervadura cunha bóveda sobre o altar, que tamén foi rehabilitada.…

Texto da Wikipedia en galego, con licenza CC BY-SA. Ver o artigo completo ↗