Un mapa de todo o que Galicia ten que ensinar
33.687 lugares —castros, dolmens, petróglifos, mosteiros, cruceiros, hórreos, faros, fervenzas, pazos, praias, portos— nun mapa con estética de gravado antigo, en 10 idiomas e cun inventario propio para cada un dos 313 concellos.
Que o fai distinto
Non se supón nada: mídese
A relevancia de cada lugar non é unha opinión. Compáranse as visitas reais á Wikipedia do último ano, sumando todas as versións do artigo. Por iso a catedral de Santiago, a Torre de Hércules e a muralla de Lugo aparecen primeiro, e por iso se poden atopar as xoias agochadas: sitios con moito que ver que case ninguén busca.
Actualízase só
Os incendios cada quince minutos, os cetáceos cada seis horas, as fotos ao premer nun lugar, e o catálogo enteiro por tarefas programadas. Ningunha fonte require clave nin pago.
Cada dato di de onde vén
Wikidata, OpenStreetMap, Wikipedia, Commons, NASA, GBIF. A ficha indica a fonte e, cando unha foto se emparellou por proximidade e non con certeza, tamén o di.
Construído sobre o que a xente busca de verdade
12.981 consultas recollidas do autocompletado de Google, Bing e DuckDuckGo. Delas saíron as páxinas por zona (o 33 % das buscas é «que ver en X»), os plans por días, o filtro de ir con nenos e as rexións turísticas —Costa da Morte, Ribeira Sacra, Rías Baixas— que a xente usa aínda que non sexan divisións oficiais.
Sen custo de infraestrutura
Non hai base de datos, nin servidor de teselas, nin API de pago. A costa, os ríos, os Camiños e os límites municipais debúxanse desde xeometría propia. O gasto mensual é o dominio.
Para quen serve
Quen visita Galicia
Buscar por zona ou por tema, filtrar polo que importa cando se viaxa —preto de min, de balde, accesible, con nenos, cando só hai un día— e montar unha viaxe que se ordena soa e se imprime.
Os concellos
Cada concello ten o estado do seu inventario: cantos lugares ten documentados, cantos sen foto e a lista nomeada do que falta. Hoxe a media galega é do 20 %. Non é un reproche: é un mapa dos ocos, e todos se poden encher desde fontes públicas.
Quen estuda ou divulga
Todo o catálogo é consultable, cada ficha remite á súa fonte e o método está documentado no repositorio.
O que aínda non fai
Non é unha guía de restaurantes nin de hoteis, e non se pretende: eses datos non os temos e finxilos sería peor que non telos. As festas están pouco cubertas porque Wikidata apenas as recolle. Só 173 lugares teñen horario publicado, porque é o que hai en OpenStreetMap. E a documentación fotográfica é desigual: hai concellos por baixo do 6 %.
Todo iso ten arranxo, e o arranxo é público: engadir en OpenStreetMap, en Wikidata ou en Commons. Non fai falta pasar por aquí.
De onde saen os datos
Todas as fontes son abertas e están detalladas en licenzas. O resumo: os datos son de todos, e o que aquí se engade —a clasificación, as iconas, a medida, o deseño e o programa— é obra propia.